Ο πρώτος Έλληνας ιστιοπλόος, που διασχίζοντας μόνος τον Ατλαντικό με ένα σκάφος μήκους 6,5 μέτρων τερμάτισε τον διεθνή αγώνα Mini Transat.
Πώς είναι να βρίσκεσαι πάνω σε ένα ιστιοπλοϊκό εξήμισι μόλις μέτρων, μόνος, με ταχύτητα 40χλμ/ώρα, νύχτα στη μέση του Ατλαντικού Ωκεανού χωρίς εξωτερική βοήθεια;
Ο Μάρκος Σπυρόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καστοριά, τον κέρδισε από μικρή ηλικία η κωπηλασία, υπήρξε πρωταθλητής και μέλος της Εθνικής Ομάδας Κωπηλασίας και δεν θα άλλαζε ποτέ «το συναίσθημα του τερματισμού», που τον κατέκλυσε στα τέλη του 2019.
Ο Μάρκος Σπυρόπουλος, ο Έλληνας που τίμησε τα χρώματα της Ελλάδας με τη συμμετοχή του στον υπερατλαντικό αγώνα με ιστιοπλοϊκό «Mini Transat» περιέγραψε το πώς ξεκίνησε από τις σπουδές του στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στο Τμήμα Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού και πώς διήνυσε περισσότερα από 300.000 ναυτικά μίλια σε όλο τον κόσμο ως επαγγελματίας ιστιοπλόος Ανοιχτής Θαλάσσης σε διεθνές επίπεδο.
Εστίασε όμως στην πρόσφατη επιτυχία του. Περιέγραψε πως «δεν μπορεί να συγκρίνει με τίποτα άλλο το αίσθημα της ολοκλήρωσης» του συγκεκριμένου εγχειρήματος, την άφιξή του στον τερματισμό στην Le Marin στη Martinique της Καραϊβικής μετά από 4.000+ ναυτικά μίλια. Μια άφιξη που συνδυάστηκε με ένα «απερίγραπτο αίσθημα, ένα συναίσθημα που δεν είναι δυνατό να περιγραφεί με λόγια».
Μια πορεία ετών και μια προσπάθεια σε ένα εμβληματικό αγώνα
«Η πορεία για το Mini Transat είναι πάρα πολύ μεγάλη, είναι ένα τεράστιο challenge (σ.σ πρόκληση), υπήρχε το επονομαζόμενο qualification course (σ.σ πορεία μέχρι την πρόκριση), έτρεχα όλο το πρότζεκτ δύο χρόνια πριν τον τελικό αγώνα, είναι ένα πολύ δύσκολο κατόρθωμα ακόμη και το να φτάσεις στους 90 που παίρνουν (το σύνθημα για) την εκκίνηση», αναφέρει ο Μάρκος Σπυυρόπουλος, εξηγώντας πως ο συγκεκριμένος είναι ένας αγώνας ιστιοπλοΐας υπερατλαντικός, διεθνούς βεληνεκούς, με συμμετέχοντες μερικούς από τους καλύτερους ιστιοπλόους του κόσμου. Η αρχική εκκίνηση στις διοργανώσεις δε, τοποθετείται «κάπου στη δεκαετία του ’70, το 1977, σε μια εποχή που είχε αρχίσει να αναπτύσσεται η ωκεανοπλοΐα και τον Ατλαντικό Ωκεανό μπορούσαν να περάσουν οι πιο πλούσιοι αθλητές, όταν ο Άγγλος Bob Salmon στην Αγγλία πρότεινε ένα όραμα πιο φτηνό και… τρελό, να κάνει έναν αγώνα single hand με πολύ μικρά σκάφη». Μεταξύ άλλων, περιγράφει πως το Mini Transa μεταφέρθηκε το 1985 στην Γαλλία κι έκτοτε διεξάγεται κάθε δύο χρόνια με αφετηρία γαλλικά λιμάνια.
Η συμμετοχή του, ένα ιστορικής σημασίας γεγονός τόσο για την ελληνική ιστιοπλοΐα όσο και για την Ελλάδα, όπως το χαρακτηρίζει η ομάδα των ανθρώπων που στηρίζει τον Έλληνα αθλητή, ήταν για εκείνον “ένα όνειρο παιδικό”. «Είμαι 48 στα 49 ετών, δεν είμαι πιτσιρικάς, αυτό είναι ένα πάθος όμως, που… μου δίνει ζωή, αισθάνομαι όταν ασχολούμαι ότι είμαι 20-25!», αναφέρει χαρακτηριστικά που εξηγεί πως με τη συμμετοχή του πάντα νιώθει νεότερος και πιο δυνατός. Όπως χαρακτηριστικά εξηγεί ο αθλητής από την Καστοριά δε, από τότε που ξεκίνησε την ιστιοπλοΐα στην πόλη του ονειρευόταν να ταξιδέψει στους ωκεανούς, «στις θάλασσες του κόσμου» και το απαιτητικό Mini Transat ήταν ο απώτερος σκοπός του «από την αρχή της πορείας».
Με τα κύματα και την ψυχραιμία συνταξιδευτές
«Η ιδέα της συμμετοχής μου, μου μπήκε στο μυαλό το 2005 σε ένα άλλο ταξίδι που είχα κάνει στον Ατλαντικό Ωκεανό και είδα τα συγκεκριμένα μικρά σκαφάκια, τον τρόπο με τον οποίο οι αθλητές με αυτά αγωνίζονται σε έναν μοναχικό αγώνα, σε ένα solo ταξίδι με τα μόλις 6,5 μέτρων δημιουργήματά αυτά, τα πιο μικρά σκάφη που περνάνε έναν ωκεανό», είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Έλληνας ιστιοπλόος εξιστορεί την απαρχή της πορείας του στον διεθνή αυτό υπεραγώνα.
Πώς όμως είναι αυτό εφικτό; θα ερωτηθεί ο κ. Σπυρόπουλος, αφότου περιγράψει τα ελάχιστα αυτά μεγέθη του εξοπλισμού, τα μικρά αυτά σκάφη τα οποία θα πρέπει να παλέψουν με τα κύματα και τις συνθήκες του Ατλαντικού Ωκεανού… “Μπορεί να είναι μικρά αυτά τα σκάφη αλλά είναι αβύθιστα, έχουν κατασκευαστεί από υψηλής τεχνολογίας υλικά όπως ανθρακονήματα και ακόμη και αν υποστούν ζημιά, με σπάσιμο ακόμη λειτουργούν ως σωσίβια λέμβος σου», εξηγεί που σε μια κατάθεση ψυχής θα απαντήσει και στο πώς αισθάνθηκε στις πιο απαιτητικές στιγμές της θαλάσσιας πορείας του.
«Πρέπει εκεί να μείνεις, να κάνεις focus στον αγώνα και τότε όλα πάνε καλά…»
«Ναι, υπάρχουν κάποιες σκέψεις στη διάρκεια του αγώνα, είναι στιγμές που πηγαίνεις τόσο γρήγορα που σε πιάνει ο τρόμος, λειτουργεί η αδρεναλίνη, υπάρχουν οι στιγμές που σκέφτεσαι ακόμη “τι είμαι;”, “τι κάνω; εδώ μέσα στη νύχτα;”, “γιατί το κάνω αυτό;”, αυτόματα όμως εκείνη την ώρα θα σκεφτείς πως πρέπει εκεί να μείνεις, να κάνεις focus (να εστιάσεις) στον αγώνα και τότε όλα πάνε καλά… » είναι η απάντηση που δίνει ο Μάρκος όταν θα του ζητηθεί να περιγράψει το πώς νιώθει ένας άνθρωπος, μόνος πάνω σε ένα σκάφος μόλις 6,5 μέτρων, χωρίς καμία εξωτερική βοήθεια. Ο συγκεκριμένος τρόπος σκέψης είναι αυτός που κάνει τον Έλληνα αθλητή να πάει «πιο γρήγορα και πιο συγκεντρωμένος», να παλέψει ώστε να «κρατηθεί το σκάφος σε ένα κομμάτι» και να φτάσει στον τερματισμό.
«Ο Έλληνας πρέπει να σηκωθεί από τον καναπέ, το… κάθισμα γενικά και να ασχοληθεί στον ελεύθερο χρόνο του με όλα τα σπορ, να έρθει πιο κοντά στη φύση, στο βουνό ή στη θάλασσα… Ακόμη και στη δουλειά του θα είναι η απόδοσή του πολύ καλύτερη, κάτι που για παράδειγμα κάνουν οι Γάλλοι που στα Σαββατοκύριακα είναι όλοι έξω από τα σπίτια τους και Ασυμμετέχουν σε κάποιες δραστηριότητες», είναι ο τρόπος με τον οποίο απαντά ο θαρραλέος επαγγελματίας ιστιοπλόος σε ερώτημα για το ποια είναι δική δήλωση και άποψη σε ζητήματα που έχουν να κάνουν με την ποιότητα ζωής του μέσου πολίτη και τις επιλογές του, όταν θα κληθεί να αξιοποιήσει τον ελεύθερο χρόνο του.
