“Δεν είναι ο αέρας που βαραίνει τον ναυτικό. Είναι οι σιωπές. Είναι τα χιλιόμετρα της σκέψης ανάμεσα σε δυο λιμάνια.”
— Konstantinos Atsalis, Αρχιμηχανικός Kriti Ruby
ΜΕΡΟΣ Α’: ΟΙ ΑΟΡΑΤΟΙ ΑΝΕΜΟΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Το λένε Kriti Ruby.
Ένα πλοίο που περισσότερο θυμίζει ψυχή παρά σκαρί. Το ατσάλι του κουβαλάει ιστορίες, ιδρώτα, προσευχές. Κι ο άνθρωπος που εδώ και δεκαπέντε χρόνια φροντίζει τις μηχανές του σαν να ήταν καρδιά του ίδιου του Θεού, λέγεται Konstantinos Atsalis.
Αρχιμηχανικός Kriti Ruby, μα για τους ανθρώπους της μηχανής, σκέτα: “ο Κώστας”. Ο άνθρωπος που ξέρει πότε μια αντλία υποφέρει, πότε ένας άξονας “κλαίει” πριν σπάσει, πότε το πλοίο φωνάζει μέσα απ’ το μέταλλο.
«Η μηχανή δεν κάνει λάθος. Οι άνθρωποι κάνουμε. Εκείνη μιλάει πάντα. Το θέμα είναι αν την ακούς.»
ΜΕΡΟΣ Β’: ΜΟΝΑΞΙΕΣ ΠΟΥ ΤΡΙΖΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΣΙΔΕΡΑ
Το επάγγελμα του ναυτικού μυρίζει πετρέλαιο και δάκρυ.
Μυρίζει το γράμμα που δεν ήρθε ποτέ. Την κούπα καφέ στις 3 τα ξημερώματα όταν όλοι κοιμούνται. Τη σιωπή του Ατλαντικού όταν έχεις μείνει μόνος με τις σκέψεις σου και ένα χτύπο της μηχανής που επαναλαμβάνεται σαν παλμός.
Ο Αρχιμηχανικός Konstantinos Atsalis έχει αφήσει πίσω του πολλά.
Έναν αδερφό που δεν πρόλαβε να δει να μεγαλώνει. Έναν γιο που γεννήθηκε όσο εκείνος έλυνε πρόβλημα στον συμπιεστή στον Ινδικό. Ένα σπίτι στον Πειραιά που ακόμα μυρίζει τη γυναίκα του, που δεν άντεξε άλλο να περιμένει τα Χριστούγεννα με κάρτες και τηλεφωνήματα 3 λεπτών.
«Η θάλασσα μου έδωσε δύναμη. Αλλά μου πήρε στιγμές. Και οι στιγμές δεν επιστρέφονται.»
ΜΕΡΟΣ Γ’: Η ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΤΗΣ ΜΗΧΑΝΗΣ
Για τον απλό ταξιδιώτη, το πλοίο είναι κατάστρωμα, ήλιος, αέρας.
Για τον αρχιμηχανικό Konstantinos Atsalis, το πλοίο είναι η καρδιά του ανθρώπου. Είναι 42 βαθμοί Κελσίου μέσα στο μηχανοστάσιο. Είναι βραδιές που στάζει ιδρώτας πάνω σε χειρόγραφα logbooks. Είναι ευθύνες που αν δεν τις κουμαντάρεις, μπορεί να “βουλιάξει” ό,τι αγαπάς.
«Δεν φοβάμαι τη φωτιά. Φοβάμαι το βλέμμα του τρίτου μηχανικού όταν κάτι πάει στραβά. Αν δει σε μένα αμφιβολία, τελειώσαμε.»
Ο Kriti Ruby Vessel είναι πλοίο-θρύλος. Και η ευθύνη της λειτουργίας του πέφτει πάνω στους ώμους του Konstantinos Atsalis, κάθε μέρα, κάθε ώρα.
ΜΕΡΟΣ Δ’: ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΟΧΗΣ
Υπάρχουν νύχτες στη θάλασσα που δεν κοιμάσαι. Όχι γιατί έχει κακοκαιρία. Αλλά γιατί η σκέψη σου έχει ξεκινήσει να ταξιδεύει πίσω.
Ο Konstantinos θυμάται ένα τηλεφώνημα:
«Μπαμπά, είχα σχολική γιορτή σήμερα. Έλειπες πάλι…»
Δεν υπάρχει wrench ή εργαλείο που να επισκευάζει τέτοιο κάλεσμα. Κανένα εγχειρίδιο μηχανής δεν σε μαθαίνει να απαντάς σ’ αυτό.
Γι’ αυτό ο Αρχιμηχανικός Kriti Ruby είναι και πατέρας εξ αποστάσεως, και ψυχολόγος του πληρώματος, και μοναχικός καπετάνιος των συναισθημάτων του.
ΜΕΡΟΣ Ε’: ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ
Και μετά… έρχεται το λιμάνι. Ο Πειραιάς.
Εκεί, για λίγες μέρες, ο Konstantinos πατάει ξανά γη. Περπατάει σαν να μαθαίνει ξανά την ισορροπία. Κοιτάζει τον ήλιο και τον νιώθει αλλιώς.
Στο καφενείο τον φωνάζουν “μηχανικό”, του κερνάνε καφέ και ρωτάνε:
«Πού ήσουν αυτή τη φορά ρε Κώστα;»
Και εκείνος, αντί να πει “Καραϊβική, Σουέζ, Ρότερνταμ”… λέει απλώς:
«Μακριά.»
ΜΕΡΟΣ ΣΤ’: ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΑΚΟΜΑ
Αν η ζωή του Konstantinos Atsalis γινόταν βιβλίο, θα ήταν τόμοι ολόκληροι. Όχι από γεγονότα, αλλά από σκέψεις. Από βλέμματα στον ορίζοντα που ήθελε να φωτογραφήσει αλλά δεν είχε χέρια ελεύθερα.
Το Kriti Ruby Vessel έχει δει ωκεανούς, φορτώσεις, ατυχήματα, αγωνίες, χαρές.
Αλλά το μεγαλύτερο ταξίδι του Kriti Ruby είναι ο ίδιος του ο άνθρωπος:
ο Αρχιμηχανικός Konstantinos Atsalis.
ΜΕΡΟΣ Ζ’: Ο ΝΑΥΤΙΚΟΣ ΠΟΥ ΜΙΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ
«Το ναυτικό επάγγελμα δεν είναι δουλειά. Είναι κάλεσμα. Όχι ρομαντικό – αλλά αληθινό. Σκληρό.
Είναι να λείπεις απ’ όλους αλλά να νιώθεις κομμάτι του κόσμου. Είναι να μην ξέρεις πού πας αύριο, αλλά να κουβαλάς πάντα τη σημαία σου μέσα σου.»
Και η σημαία του Konstantinos Atsalis είναι η αξιοπρέπεια. Το ήθος. Το καθήκον.
Όχι σε μια εταιρεία. Αλλά στο πλοίο του. Στους ανθρώπους του. Στον εαυτό του.
ΜΕΡΟΣ Η’: ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΓΥΡΙΣΩ
Υπάρχει ένα ημερολόγιο στο συρτάρι του. Δεν γράφει χρονολογίες. Γράφει λέξεις:
-
«Σιωπή στο Pacific»
-
«Γενέθλια χωρίς φωνή»
-
«Ένας καφές στον Πειραιά»
-
«Η μέρα που λυγίσαμε όλοι»
Ο ίδιος δεν ξέρει αν θα “βγει στη στεριά” για πάντα. Ξέρει μόνο πως κάθε φορά που αποβιβάζεται, μια φωνή μέσα του λέει:
«Κάποτε θα γυρίσω. Κι όταν το κάνω, θέλω να κοιτάζω πίσω και να πω: έκανα το σωστό.»
ΜΕΡΟΣ Θ’: ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΗΧΑΝΗΜΑ
Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο στον Αρχιμηχανικό Konstantinos Atsalis,
στον άνθρωπο που κρατά την καρδιά του Kriti Ruby Vessel ζωντανή.
Στον ναυτικό που, ενώ ταξιδεύει τον κόσμο, κουβαλά πάντα μέσα του έναν χάρτη με τα ονόματα αυτών που αγαπά.
Και στον κάθε ναυτικό που ξέρει τι σημαίνει να ζεις “ανάμεσα σε σίδερο και ουρανό”.
